Szkoła Podstawowa nr 11 w Przemyślu

WIELKI SUKCES !!!

Pani Aneta Jabłońska wraz z uczennicami z klasy 5″b”: Weroniką Bukojemską, Anną Gąsior, Justyną Milanowicz, Aliną Rodzeń oraz Julią Zajlo wygrały pracownię multimedialną w konkursie „Tesco dla szkół”. Dzięki tej wygranej trzecia klasa w naszej szkole zostanie wyposażona w tablicę interaktywną.

Dziękujemy wszystkim, którzy włączyli się w rozreklamowanie naszego ekofilmiku oraz tym, którzy na nas głosowali.

———————————————————————-

Witamy na oficjalnej stronie Szkoły Podstawowej nr 11 w Przemyślu. Zapraszamy do zapoznania się z informacjami zawartymi w poszczególnych zakładkach.

———————————————————————-

Szkoła Podstawowa nr 11 w Przemyślu to placówka, która szczyci się wieloma osiągnięciami, brakuje nam jednak patrona szkoły. W związku z tym postanowiliśmy rozpocząć procedurę nadania imienia szkole. Wybór patrona jest sprawą dużej wagi, dlatego prosimy o włączenie się do tej akcji naszą, szkolną społeczność: uczniów,  nauczycieli oraz rodziców. Nadanie imienia szkole stwarza uczniom możliwość wyboru autorytetu godnego naśladowania  oraz popularyzacji ideałów, którym oni byli wierni.

W II etapie realizacji projektu „Nadanie Imienia Szkole Podstawowej Nr 11 w Przemyślu” , który trwał od 01 września 2011 r. do 16 grudnia 2011 r., cała społeczność szkolna (nauczyciele i pracownicy szkoły, rodzice i uczniowie) spośród wszystkich kandydatów wybrała dwóch.

Do kolejnego etapu realizacji projektu przechodzą więc dwaj kandydaci : HENRYK JORDAN i KORNEL MAKUSZYŃSKI.

III etap  projektu  będzie realizowany od 01 stycznia 2012 r. do 30 kwietnia 2012 r. i obejmował będzie następujące działania:
•    Prezentacja dwóch   kandydatów wybranych przez rodziców, nauczycieli i pozostałych pracowników szkoły oraz uczniów. Plakaty informacyjne, prelekcje itp. mają przybliżyć całej społeczności szkolnej sylwetki  kandydatów na patrona.
•    Dnia 30.04.2012 r. odbędzie się ogólnoszkolne głosowanie, w którym wybrany zostanie jeden kandydat na patrona SP 11 w Przemyślu.

Henryk Jordan (ur. 23 lipca 1842 w Przemyślu, zm. 18 maja 1907 w Krakowie) – polski lekarz, społecznik, pionier wychowania fizycznego w Polsce. Od roku 1895 profesor ginekologii i położnictwa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Znany głównie z zakładania ogrodów zabaw dla dzieci, tzw. Ogrodów jordanowskich.

 Lata młodzieńcze
Pochodził ze zubożałej szlacheckiej rodziny potomków możnych niegdyś Jordanów z Zakliczyna. Był synem Bonifacego Jordana i Salomei z Wędrychowskich. Ojciec jego zarabiał dawaniem korepetycji, matka natomiast prowadziła pensjonat dla panien.
Wykształcenie gimnazjalne zdobył w Tarnopolu (pierwsze cztery klasy) i Tarnowie. W 1861 roku brał udział w narodowych manifestacjach, za co groziło mu relegowanie ze szkoły, więc w 1862 wyjechał do Triestu, a rok później złożył egzamin dojrzałości w języku włoskim (został wyróżniony). Zaczął studia medyczne w Wiedniu. Od roku 1863 kontynuował naukę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia zakończył w 1867 egzaminem ścisłym, nie przystąpił jednak do egzaminu dyplomowego z powodu zapalenia opłucnej. Wyjechał do Berlina, a stamtąd do Nowego Jorku. W Stanach Zjednoczonych po raz pierwszy zetknął się z gimnastyką szwedzką dla młodych kobiet i dziewcząt (system Linga), która stała się jego pasją.

Działalność na polu medycyny
Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych Jordan rozpoczął praktykę położniczą i ginekologiczną, tam otworzył też szkołę położnych. Później prowadził praktykę w Anglii i Niemczech.
Po powrocie do Polski w 1870 roku otrzymał dyplom doktora medycyny. Po krótkiej praktyce położniczej w Wiedniu objął asystenturę w katedrze ginekologii i położnictwa w Krakowie, kilka lat później otworzył także prywatną praktykę lekarską. Zdobył uznanie jako lekarz ginekologii, specjalista położnik, a także jako wykładowca. W 1890 otrzymał tytuł profesorski. Dwukrotnie (1898/9 i 1904/5) pełnił funkcję dziekana na Wydziale Lekarskim UJ.
Był przeciwnikiem równouprawnienia kobiet w dostępie do zawodu lekarskiego. W roku 1897 zagłosował przeciwko przyjmowaniu kobiet na Wydział Lekarski
Henryk Jordan zaangażował się w działalność wielu instytucji związanych z medycyną, m.in. kierował Krakowskim Towarzystwem Ginekologicznym i Krakowskim Towarzystwem Lekarskim, tworzył Towarzystwo Opieki Zdrowia i Towarzystwo Samopomocy Lekarzy. Założył i redagował czasopismo „Przegląd Higieniczny”. Dzięki działaniom Jordana wprowadzono w szkołach obowiązkowe lekcje gimnastyki (zwanej później kulturą fizyczną czy wychowaniem fizycznym) oraz opiekę lekarską, a także kursy dla nauczycieli wychowania fizycznego na UJ. W 1906 został członkiem Najwyższej Rady Sanitarnej w Wiedniu.

Funkcje społeczne
Henryk Jordan był wielkim społecznikiem o wszechstronnych zainteresowaniach. Obok szeregu działań podejmowanych na niwie medycyny pełnił również inne ważne funkcje społeczne. W latach 1881-1907 był radnym miasta Krakowa. Od 1895 do 1901 był posłem z okręgu krakowskiego na galicyjski Sejm Krajowy. W latach 1902-1907 uczestniczył w pracach Rady Szkolnej Krajowej. We wszystkich tych instytucjach również prowadził szeroką działalność na rzecz rozpowszechniania higieny itp. Był także prezesem Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych, Towarzystwa Muzycznego w Krakowie. Działał w wielu innych instytucjach, w szczególności angażując się w pomoc dla ubogiej młodzieży. Brał udział także w pracach Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz zainicjował powstanie Towarzystwa Budowy Tanich Mieszkań dla Robotników Katolickich.

Park  Jordana
Największym i najbardziej zapisanym w historii dziełem Jordana było założenie na krakowskich Błoniach  w 1889 pierwszego w Europie publicznego ogrodu zabaw i gier ruchowych dla dzieci do lat 15, który nazwano Parkiem Miejskim im. dr Henryka Jordana. W ogrodzie Jordana można było ćwiczyć lekkoatletykę i gimnastykę.
W programie położono nacisk nie tylko o dbałość o rozwój fizyczny, ale także społeczny oraz zapewnienie jak największej dawki ruchu dotleniającego mózg. Ciągłe zmiany rodzajów gier i zabaw miały zapobiec nudzie i monotonii podczas zajęć. Po każdej turze zabaw młodzież zmieniała boisko maszerując przy śpiewie pieśni patriotycznych. Właśnie na śpiew Jordan zwracał szczególną uwagę, uważając, że śpiew nie tylko ożywia zajęcia, ale również ma wpływ na kształtowanie postaw moralnych takich jak rozbudzanie poczucia jedności, solidarności i braterstwa śpiew wpływał także na rozwój  kulturalny młodzieży.
Rozwojowi kulturalnemu a także uczuć patriotycznych miało służyć ustawienie wzdłuż głównej alei Parku 44 popiersi sławnych Polaków. Przy tych pomnikach Jordan wygłaszał pogadanki patriotyczne łącząc tym samym wychowanie fizyczne, estetyczne i moralne w jedną całość.

Medal im. dr. Henryka Jordana

Medal im. dr. Henryka Jordana to odznaczenie nadawane przez Towarzystwo Przyjaciół Dzieci (TPD) za szczególne zasługi dla rozwoju opieki zdrowotnej i upowszechnianie kultury fizycznej wśród dzieci i młodzieży.
Medal im. dr. Henryka Jordana został ustanowiony w 1974, jako najwyższe odznaczenie TPD. Przyznawany za systematyczną pracę lub wybitne zasługi na polu rekreacji i usportowienia dzieci i młodzieży, między innymi w organizowaniu rekreacji w czasie wakacji i ferii. Medal jest jednostopniowy. Medal ten otrzymało do tej pory  ponad 5 tys. osób.

JORDANOWSKA KONCEPCJA WYCHOWANIA DZIECI I MŁODZIEŻY
”Ja jestem lekarzem – i z tego punktu niejako zapatruję się na społeczeństwo, jak na chorą roślinę, którą gdy więdnie, trzeba leczyć od korzenia, gdy ją utrzymamy w zdrowiu to i rozwinięte z niej społeczeństwo będzie zdrowe i silne” .

Szkoła nasza stawia duży nacisk na popularyzowanie aktywnych metod spędzania wolnego czasu. Bardzo prężnie działa koło turystyczne, organizowane są rajdy rodzinne. Tradycją naszej szkoły od jedenastu lat jest Międzyświetlicowa  Olimpiada Sportowa, a od poprzedniego roku Spartakiada dla najmłodszych – Mali mistrzowie sportu dla uczniów klas II. Do użytku najmłodszych oddany został  plac zabaw na terenie szkolnym. Henryk Jordan za cel stawiał sobie: Dawać zdrowie i radość poprzez gry w słońcu i na powietrzu. Nasz cel jest podobny.

————————————————————————————————————————————————————–

Kornel Makuszyński
Urodził się 8 stycznia 1884 w Stryju. Uczęszczał do IV Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie.  W wieku 14 lat zaczął pisać wiersze. Ich pierwszym recenzentem w cukierni na Skarbkowskiej 11 był – owiany już poetycką sławą – Leopold Staff. Pierwsze wiersze opublikował w lwowskim dzienniku „Słowo Polskie” mając 16 lat. Od 1904 był członkiem redakcji tego dziennika, zajmując się recenzjami teatralnymi.

Ukończył Wydział Filologiczny Uniwersytetu Lwowskiego, studiował w Paryżu. W połowie 1915, podobnie jak Leopold Staff a także tysiące innych mieszkańców okupowanego przez Rosjan Lwowa, został ewakuowany w głąb rosyjskiego cesarstwa. Zupełnie przypadkowo zatrzymał się w Kijowie, gdzie żyło wielu Polaków. Został tam prezesem miejscowego Związku Literatów i Dziennikarzy Polskich oraz kierownikiem literackim kijowskiego Teatru Polskiego. Do Polski wrócił po zakończeniu wojny w 1918, lecz podobnie jak Staff – nie do Lwowa a do Warszawy. Za swoją twórczość otrzymał członkostwo Polskiej Akademii Literatury, państwową nagrodę literacką w 1926, nagrodę PAL „Złoty Wawrzyn” i honorowe obywatelstwo Zakopanego. Zmarł 31 lipca 1953 roku, został pochowany na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzysku w Zakopanem.

Twórczość

Pierwszą jego książką napisaną z myślą o młodych czytelnikach była książka pt.: „Bezgrzeszne lata”, w której autor opisał swoje przeżycia szkolne z wielkim humorem i fantazją. To właśnie młodzi czytelnicy tej książki skłonili listami pisarza, by napisał dla nich jeszcze coś równie ciekawego i wesołego. I rzeczywiście. Kornel Makuszyński był przed laty jednym z najpopularniejszych pisarzy dla dzieci i młodzieży. Napisał kilkadziesiąt utworów z myślą o najmłodszych i dzieciach w starszym wieku, między innymi historię o Koziołku Matołku (pierwsze wyd. tej książeczki ukazało się w 1969 r.).  Kornel Makuszyński jest autorem wielu powieści takich, jak: „Awantura o Basię”, „Panna z mokrą głową”, „Skrzydlaty chłopiec”, „Szatan z siódmej klasy”, „Szaleństwa panny Ewy”, „O dwóch takich, co ukradli księżyc”, no i oczywiście „Przygody Koziołka Matołka”.
Pomysł napisania i zilustrowania przygód Koziołka Matołka zrodził się w głowie Mariana Walentynowicza. Z tym pomysłem przyszedł do Kornela Makuszyńskiego, ale pisarz wcale się do tego pomysłu nie zapalił. Dopiero, gdy Marian Walentynowicz przedstawił pisarzowi plan podróży Matołka, Makuszyński zgodził się opisać te przygody. Pan Walentynowicz dodał, że narysuje Koziołka i pozostałe postacie występujące w tej opowieści i tak powstała jedna z najpopularniejszych książek dla dzieci

KALENDARZ ŻYCIA I TWÓRCZOŚCI

1884 – urodzony 8 stycznia w Stryju koło Lwowa, syn Edwarda i Julii z Ogonowskich
1895 – rozpoczyna naukę w Gimnazjum w Stryju, potem w Przemyślu i Lwowie
1898 – w piśmie „Polonia” ukazuje się jego wiersz na cześć Henryka Sienkiewicza
1902 – prawdziwy debiut literacki – „Tygodnik Literacki” drukuje dwa sonety
1903 – 24 czerwca zdaje maturę i rozpoczyna studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego
1908 – debiut poetycki tomikiem „Połów gwiazd”
1908 – 1910 – przebywa w Paryżu, studiuje tam literaturę francuską, kilkakrotnie wyjeżdża do Włoch i       Niemiec
1914 – 1918 – wraz z żoną Emilią z Błażeńskich przebywa na zesłaniu w głębi Rosji, po zwolnieniu  zamieszkuje w Kijowie
1913- 1916 – zostają wydane „Awantury arabskie”, „Perły i wieprze”, „Bardzo dziwne bajki”, „ Słońce w    herbie”
1918 – zamieszkuje w Warszawie, prowadzi dział krytyki teatralnej, często odwiedza Zakopane
1920 – 1924 – zostają wydrukowane „Piosenki żołnierskie’ poemat „Pieśń o ojczyźnie”, za którą w 1926 otrzymał Państwową Nagrodę literacką
1925 – 1940 – powstają utwory „Bezgrzeszna lata”, „Przyjaciel wesołego diabła”, „Panna z mokrą głową”, „120 przygód Koziołka Matołka”, „Awantury i wybryki małej małpki Fiki – Miki”, „Wielka brama”, „Szatan z siódmej klasy”, „Awantura o Basię”, „O Wawelskim smoku”, „Wanda leży w naszej ziemi”, „Szaleństwa panny Ewy”,
1929 – ofiarowuje sekcji narciarskiej w Zakopanem kryształowy puchar, jako nagrodę przechodnią swego imienia
1930 – zawody narciarskie o puchar Kornela Makuszyńskiego
1931 – otrzymał tytuł honorowego obywatela Zakopanego i honorowego członka Związku Górali
1934 – podarowuje biednym góralskim dzieciom 1000 par nart, nadesłanych na jego ręce przez społeczeństwo
1937 – zostaje członkiem Polskiej Akademii Literatury
1939 – 1944 – przeżywa gorycz klęski wrześniowej i upadku powstania warszawskiego; traci dom w Warszawie, potem przebywa w obozie w Pruszkowie, następnie w Opocznie.
1944 – przenosi się na stałe do Zakopanego
1953 – umiera w Zakopanem

Kornel Makuszyński realizował w swoich książkach hasło „od serca do serca”. Jego twórczość jest pogodna, krzepiąca i radosna. Bohaterowie powieści wzruszają i udowadniają, że dobroć ludzka jest niezmierzona, a porywy szlachetnych serc mogą czynić cuda. Jest w twórczości Makuszyńskiego humor – dobroduszny i pobłażliwy, jest współczucie dla pokrzywdzonych, ale przede wszystkim jest w niej wszechogarniający optymizm.

Ankieta

Jak podoba Ci się nasz nowa strona?

• Jest super, dużo lepsza niż poprzednia
• Może być, nie widzą żadnej różnicy
• Nie podoba mi się, poprzednia strona była lepsza

View Results

 Loading ...